فاتولز - جدیدترین ابزار رایگان وبمستر

نبض جهان تو

در گرو زرتارهای بلند زنی ست

که گیره ی حقیقت را چسبانده بر موهایش

ببین چگونه می چرخاند

روی یک انگشت از گرمای حضورش

روح زمین خورده ات را

وقتی دارد زیر سینه ی آسمان

چپ چپ می تپد!

 

فاطمه سادات حسینی(همتاف)

فاطمه سادات حسینی(همتاف) در دوشنبه ۲۶ مرداد۱۳۹۴ و ساعت ۱۵:۴۶ بعد از ظهر |

 

  
     چشم به چشم مي‌شوي          

                                     چشم بر نمي‌دارد   

        چشم به راه مي‌ماني   

                                  از چشمش مي‌افتي  

       چشم‌پوشي كه مي‌كني      

                             بالاي چشمت ابروست!         

        حالا چرا همه را    
                              از چشم او مي‌بيني؟!       

       تو  هم روزي 

                          چشمت روشن مي‌شود! 

 

مهدی شادخواست

مهدی شادخواست در یکشنبه ۲۷ بهمن۱۳۹۲ و ساعت ۱۷:۲۵ بعد از ظهر |

 

رویای من ؛ غمگین است

 چشم های تو

             قطره های باران اند که

                  سنگ های نفیس را شکل داده اند

و صدای تو

     ادامه ی پرندگان عاشقی ست که

                           منقرض شده اند...

من رو به اجداد تاریکم

              پارو می زنم

   با ستارگانی که شکل دوست داشتن هایم هستند

و می فهمم  هنوز

    کدورت این رویا

       از اشک های توست

من از نگاه ری کرده

             به تو ؛ پناه می برم

              به تو؛ که در اقیانوسی از گریه و حرف

             به سمت من می ایی...

و من خلاصه ی ترس هایم را می تکانم

                           به سمت تو

                         بر خلاف باد و ثانیه

                              پارو می زنم....

وسعت اله کاظمیان دهکردی

وسعت اله کاظمیان دهکردی در سه شنبه ۲۲ بهمن۱۳۹۲ و ساعت ۲۱:۷ بعد از ظهر |

پر مي‌شود نگاه از نگاه

صدا به صدا نمي‌رسد

قطره‌قطره

              چاقو

             مي‌نشيند

                         بر

                             دل


تا از زندگي دل بكني

و به آهنگي لبخند بزني...

*

چشم از چشم مي‌افتد

صدا به صدا پشت مي‌كند

دستي

         ديگر تشنه دستي نيست

 

در عكس‌ها

               لبخند مي‌زنيم

و در خاطره‌ها

       به‌دنبال عشق مي‌گرديم!

مهدی شادخواست

مهدی شادخواست در چهارشنبه ۱۶ بهمن۱۳۹۲ و ساعت ۱۶:۴۲ بعد از ظهر |

پاسی از شب رفته است

در کلنجار خوش اندیشه ام با واژه ها

مصرعی می سازم از دلتنگی ام

ماهتاب از پنجره

با دلهره

رنگ می پاشد به دنیای بدِ بی رنگی ام

در سکوت بیکسی

جز صدای خش خش کاغذ نمی آید صدا

رنگ می بازند در اندیشه ی من واژه ها

خسته از تکرار این شبهای خالی از سرود

شادی ای باشد اگر

نیست با چیزی که هست

هست با یاد خوش چیزی که بود.


عباس خوش عمل کاشانی

عباس خوش عمل کاشانی در شنبه ۱۲ بهمن۱۳۹۲ و ساعت ۱۶:۵۵ بعد از ظهر |

سحر ،

مترجم نگاه آبی ات ،

- همان پرندۀ سپیدبال

که از زلال نغمه های روشنش

سرور می چکد-

چنان مرا به بزم  نور می برد

که از خودم و هر چه غیر تو

رها شوم

و مثل قطره ای زلال

از ابر تیرۀ زمان

جدا شوم!


ــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن:

با سلام و درود!

خوشحالم از بودن در بین " ما چند نفر" ؛

به راستی که ،"ما " ، چه واژۀ  مقدس و متبرکی است!


حس چشمه - نبض احساس زمین -

تا همیشه  در شما جاری... همین!

صدیقه محمدجانی


برچسب‌ها: شعر نو
- در شنبه ۵ بهمن۱۳۹۲ و ساعت ۲۰:۳۰ بعد از ظهر |

جهان ؛ عوض می شود با تو

            مثل قالی ی ایرانی

            مثل برج های کبوتر خانه ی اصفهان 

          مثل بازار ادویه جات هند

وبا تو عین خیالم نیست

صدای تلمبه خانه , قطع شود!

و فراموش کنم

ابی را که ته دره ست!

با درختانم, که خشک می شوند... 


وسعت اله کاظمیان دهکردی

وسعت اله کاظمیان دهکردی در یکشنبه ۲۹ دی۱۳۹۲ و ساعت ۱۸:۴۴ بعد از ظهر |

یادت می آید

همیشه می گفتم:

"یک روز شاید غول چراغ شدم "

و تو به من می خندیدی

آخر دیگر مویی نمانده بود تا بسوزانی

یادت نیست؟!

               چند بار علا الدین را روشن کردیم

آن وقت نمی دانم

یک استکان گُل گاوزبان بود یا قهوه

که روی میز دونفره ما

برف های نشسته به زاگرس را

به فال حافظ مونتاژ می کرد

نفتی به این چراغ نمانده 

می ترسم آخر این غول

جلوی برف ها آب شود 

و آن وقت تو

هر قدر به چراغ جادو دست بکشی                

چیزی بجز دوده ی کتری نصیبت نشود

بابا برفی باغچه

اگر جلوی تنور سنگک

برای تمام بابا نوئل های قلابی

نان باگت هم می پخت

شب ژانویه

دیگر آب شده بود

یادت می آید همیشه می گفتم:

"یک روز شاید

غول چراغ شدم."       

آرتیکاس بحرانی

زمستان 80


برچسب‌ها: غول چراغ, زاگرس, ژانویه, بابا نوئل, سپید
آرتیکاس بحرانی در دوشنبه ۹ دی۱۳۹۲ و ساعت ۲۰:۵۵ بعد از ظهر |


دوستت دارم

آنچنان که مادر

                 پوست کشیده اش را نوازش می کند

و پدر   گوش می سپارد

 

دوستت دارم

آنچنان که آسیابان    باد را

 

گاه  بیهوده است

دل بستن به ستاره ی قطبی

و تک درختی که  در بیابان روییده است

 این دانه را

هزار مرتبه بالا بردم

و دست هایت آن را پس داد

و دست هایت آن را

                        پس داد



شهـــرام زارعــــی در پنجشنبه ۵ دی۱۳۹۲ و ساعت ۱۴:۵۵ بعد از ظهر |

وقتی درون چشم هایم

                 ناشیانه زوزه می کشید

و حرکت ممتد پاندول ساعتش

                 مرا به خواب نمی برد

به یک قرار لعنتی

                 تن دادم

                     قرار ساعت و گرگ

حالا هم توی گوشم زوزه می کشی و

چشم هایم

            پاندول عجیبی است

زیر ایستگاه

            دو دقیقه مانده به گرگ


                                          "سحر احمدی شعار"


برچسب‌ها: سپید
سحر احمدی شعار در پنجشنبه ۵ دی۱۳۹۲ و ساعت ۱۲:۳۱ بعد از ظهر |

یک اربعین نه

اربعینها رفت

باغ شهادت لاله پرور شد

دلهای عاشق در مسیر کربلای نور

همبال با طوف ملایک شعله ورتر شد

آن سروهای سبز را کز پا درآوردند

اهریمنان در قتلگاه روز عاشورا

بالید در بستان سرسبز جوانمردی

هر یک تناور شد

تاریخ را باغ مصوّر شد

اصغر گلی نشکفته در جنّات تجری تحتهاالانهار

اکبر کنار چشمه ی کوثر صنوبر شد

***

یک اربعین نه

اربعینها رفت

تا کربلا این مصحف گلفام شیدایی

منظومه ی مفتوح دانایی

تا حشر جاویدان لوای عشق مظهر شد

یک شمّه زان مقتل

-همان منظومه را بر گوش دل خواندم

دنیا و عقبایم معطّر شد.

عباس خوش عمل کاشانی

عباس خوش عمل کاشانی در دوشنبه ۲ دی۱۳۹۲ و ساعت ۹:۲۷ قبل از ظهر |

www.iranfars.ir گروه ایران فارس  

        كدام شهر

از كدام شهر مي‌آيي

 كه دستانت ترانه مي‌خوانند؛

 چشم‌هايت

                زيبا مي‌كنند

                                شب را؛

قدم‌هايت

            نوازش شعرند

 و رد نگاهت را

                باران

                      پاك نمي‌كند

از كدام شهر مي‌آيي؟!

"مهدی شادخواست"

مهدی شادخواست در شنبه ۳۰ آذر۱۳۹۲ و ساعت ۲۰:۸ بعد از ظهر |

  

     دستانه


سر و دست كه مي‌ شكني

سر به سرت مي ‌گذارد

دست به سينه كه مي‌ ماني

دست به سرت مي ‌كند

دست به عصا كه مي ‌روي

                  دست‌بردار نيست!


 نگران نباش

 عشق 

        هميشه دست به نقد است!

مهدی شادخواست

مهدی شادخواست در چهارشنبه ۲۰ آذر۱۳۹۲ و ساعت ۱۵:۲۴ بعد از ظهر |

   www.iranfars.ir گروه ایران فارس

پنجره

پنجره را باز مي‌كنم

دلتنگي هم حدي دارد!

مهره‌ها را مي‌چينم

صندلي،

       منتظر نشسته است

دستي به موها مي‌كشم

دكمه‌ها را يكي يكي...

چشم‌هايم را مي‌بندم

دعا مي‌كنم باران مي‌آيد

باران مي‌آيد دعا مي‌كنم...

 *

«مي‌بوسمت» را تكرار مي‌كند....

پنجره بسته مي‌شود

صفحه خالي

             كنار مي‌رود صندلي

مهدی شادخواست

مهدی شادخواست در جمعه ۸ آذر۱۳۹۲ و ساعت ۱۵:۴۳ بعد از ظهر |


روی این خاک نرم بخواب

آنقدر آهسته      که مورچه ها  هم چیزی نفهمند

نگاه کن !

آب     دارد از دل زمین بیرون می زند

و شناور می شوی

خوابیدن روی آب خوب است

خوب تر از تخت کهنه ای

که با جیرجیرک ها     جیر جیر می کرد

نترس !     

این ماهی ها هستند   

 که پوستت را نوازش می کنند

دیگر... له نمی شوی

کنار جیرجیرک ها ...

شهرام زارعی

شهـــرام زارعــــی در پنجشنبه ۷ آذر۱۳۹۲ و ساعت ۱۸:۵۰ بعد از ظهر |

دود

     زبانه می کشد 

         در سوت ممتد قطار

  و من

     هیچگاه نفهمیدم

  تو 

      ایستگاه چندم ایستاده ای...

سمانه ترحمی یوسفی

سمانه ترحمی یوسفی در سه شنبه ۲۸ آبان۱۳۹۲ و ساعت ۰:۹ قبل از ظهر |

www.iranfars.ir گروه ایران فارس


            ساحل و مرجان


ـ سايه سكوت بر ساحل ـ

مرجان‌ها

            زلف دريا را

                        آشفته مي‌كنند.

صدف‌ها بيقرارند

رفتن كه پا نمي‌خواهد

دل مي‌خواهد و دريا.


ديروز كه آمدي

نگاهت عطر فردا داشت

 و امروز

         دستانت پايان درياست.


                                                                                                       "مهدی شادخواست"

مهدی شادخواست در سه شنبه ۱۴ آبان۱۳۹۲ و ساعت ۲۰:۴۹ بعد از ظهر |

www.iranfars.ir گروه ایران فارس


           همهمه بادها

 

گهواره قدیمی

                به حرکت

                             در‌می‌آید

و چشمان کودک

             چنگ می‌زند میوه‌ها را

چک و چک قاشق‌ها و چنگال‌ها

بشقاب‌ها چینی را

                       به هراس می‌اندازد

باران،

       همهمه بادها را می‌شوید

و ناودان‌ها

             غرش آسمان را

                                می‌بلعند.

 

مادربزرگ

          خاطراتش را

                        از سر می‌گیرد

کودک، 

        میوه‌ها را خواب می‌بیند

و غباری از سکوت

                    خانه را فرا می‌گیرد!


 

" مهدی شادخواست"

مهدی شادخواست در چهارشنبه ۸ آبان۱۳۹۲ و ساعت ۱۷:۲۳ بعد از ظهر |

راه های تنها....


پله ها

    مرا از اقیانوسی در شب

                        پایین می برند

من رو به سلام عابر و بازاری

و حرف های تنها

                    تنهام...

مثل ته مانده سیب پلاسیده

                      روی گاری

و مثل شعرهای کال

            از کلمات رسیده

                           ضعف می روم

را ه هایی که می روم

راه هایی که بر می گردم

 

                 تنها هستند......

وسعت اله کاظمیان دهکردی

وسعت اله کاظمیان دهکردی در دوشنبه ۶ آبان۱۳۹۲ و ساعت ۱۶:۵۴ بعد از ظهر |
        


 

شايد امروز

شايد فردا...

مي دانم موهايت را زيبا مي كني و

                                        مي آيي؛

يكي سفيد، يكي سياه

يكي سياه، يكي سفيد...

باران،

      بي امان

                مي‌بارد

 موهايت را

            چتر احساس مي‌كنم

پرستوها

         به باران مي نگرند

من به آنها

باران به من...

 

روز به خواب مي رود

چترم را مي بندم

 موهايت آشفته مي شوند!

"مهدی شادخواست"

مهدی شادخواست در یکشنبه ۲۸ مهر۱۳۹۲ و ساعت ۲۰:۱۱ بعد از ظهر |

 

شعر و قصه محصول آفتاب است

و من      محصول آفتاب تموز را مي پسندم

با لحظاتي که آدم ها

حرارت ش را به خود مي مالند

گاهي من

کنار دخترک کبريت فروش گرم مي شوم

زماني در بيابان هاي تبعيد

و اينک

با آتش جوخه اي

که آفتاب اسپانيا را    به آن سپرده اند

شهـــرام زارعــــی در یکشنبه ۱۴ مهر۱۳۹۲ و ساعت ۱۲:۴۷ بعد از ظهر |

زیر ناخن هایم

               ماری خوابیده است

و آسمانی

           که چنگ می زند به گونه هایم

نگاه کن

        این لاک آبی هم آرامم نمی کند

دارم

    روی دست های خودم راه می روم

و ردّپای من انگار

                 زیر پای توست

چرکین حرف های تو شدم

چه قدر این پا و آن پا

        و به دست های تو نرسم

چه قدر برهنه پا

          بر خرده شیشه ی نگاه تو عبور کنم

و خارهای بدنم 

         زیر این آفتاب

                چه قدر خشک؟

نه!

   این اسب وحشی   رام نمی شود

              آرام نمی شود.

سحر احمدی شعار


برچسب‌ها: سپید
سحر احمدی شعار در یکشنبه ۱۴ مهر۱۳۹۲ و ساعت ۱:۳۸ قبل از ظهر |


می بینمت


لای خاکستری ی هوا


گیس تابانده و مست


دم درهای نیم باز


لب شیار های باران زده


اول کوچه


اخر کوچه


ته افقی که گرد دارد


می بینمت


ته فنجان چای و لیوان اب


شکل کسی که تنهاست


شکل موجودی که فقط نگاه می کند


می بینمت


در شعرم


که نقطه ها را تو می گذاری


ولای بد خطی ی ان قایم می شوی

لای حسی که


 نفس می کشد و تنهاست...!


وسعت اله کاظمیان دهکردی

وسعت اله کاظمیان دهکردی در جمعه ۱۲ مهر۱۳۹۲ و ساعت ۲۲:۴۹ بعد از ظهر |


به یادم باش !
آنگاه که در آب ها شیرجه می زنی
تا برایم نان بیاوری
در تقابل با کوسه ای
که آرواره هایش را باز کرده است
به یادم باش !
آنگاه که خشابت خالی می شود
در شکم آنکس که رفته نان بیاورد
برای یکی مثل من
به یادم باش !
هنوز هم دستت را ...نه ! انگشتت را
محکم گرفته ام
که در بین مردم گم نشوم

شهرام زارعی

شهـــرام زارعــــی در چهارشنبه ۲۷ شهریور۱۳۹۲ و ساعت ۱۸:۱۹ بعد از ظهر |

دارم

 بی خود،

با خود ،حرف میزنم،

شعر میگویم

وقتی که حرفی برای گفتن

ندارم!

سید جمال دردارپور

سیدجمال دردارپور در شنبه ۲۳ شهریور۱۳۹۲ و ساعت ۲:۱۰ قبل از ظهر |

با باد ها؛ بیدار شدیم

ما ؛ دوعلف کشیده ی عاشق بودیم

به سوی هم امدیم...

بعدن؛ به لانه ی پرندگان رفتیم

              با ان ها, حرف زدیم

                            با ان ها؛ زندگی کردیم....

              روی تخم هاشان, خوابیدیم

                              دوباره؛ پرنده شدیم

                      به اسما ن برگشتیم.....


وسعت اله کاظمیان دهکردی

وسعت اله کاظمیان دهکردی در جمعه ۲۲ شهریور۱۳۹۲ و ساعت ۱۶:۲۹ بعد از ظهر |

1-

پدر    سال ها بر خلاف جریان آب شنا کرد

می گفت:

من و آب       هر یک راه خود را می رویم

 

2-

هیچ برایم نمانده

جز ستاره هایی  که در چشم هایم می درخشند

فرشته ای که به صورتم دوخته بودی

عصای پیری ام نشد

 

3-

از همیشه سبک تر شده ای

ولی کمر ما

زیر سنگینی ات خم شده است

 

شهرام زارعی

شهـــرام زارعــــی در جمعه ۲۲ شهریور۱۳۹۲ و ساعت ۱۱:۴ قبل از ظهر |

خسته از اتاق

               به تو پناه می آورم

خفه

        رنگ خفنی است!

به دستانت اعتماد می کنم

شاید بادکنکی که ترکید

هیچ خصومتی با نفس گرم تو نداشت

سرد این دیوار

می چسبم به حوصله لبریز پنجره

اتاق در من تاریک می شود و

شمعی که فوت میکنی

برای خاموشی دو چراغ کافی است

کوتاه ... یا بلند؟

به حرمت آن دو چشم سیاه

فرصت بی امان رگبار

چراغ های رابطه تاریکند

شرجی لبانت

                 با تاریکی آبدار-این اتاق-

«سینما فردین» و

تو

که از شکار چشمانم آمدی

بوی نم

          از لبانم می چکد

که بوسه ای بو بکشد پوزه ی ...

نه ...!

اشتباه نکن

کودکی

        از پیاله چتر تو

                       ماه می نوشد

آب

       باران دیگری است

                               چشم تو

                                                         سحر احمدی شعار


برچسب‌ها: سپید
سحر احمدی شعار در پنجشنبه ۱۴ شهریور۱۳۹۲ و ساعت ۲۱:۴۰ بعد از ظهر |

سینه ام

 پر از سرهای بریده ایست

که خیابان به خیابان 

رد خون به جا می گذارند

و هر شب 

گرگ ها مرا بو می کشند

تا خواب هایم را پاره پاره کنند.

پوپک ریاضی
پوپک ریاضی در شنبه ۹ شهریور۱۳۹۲ و ساعت ۲۲:۴۷ بعد از ظهر |

 

پنهان می شوی

پشت اولین کاج

بالا می روی از چشم هایم باز

از چشم هایم بسته

 

قایم موشکی که پیدایم نکند هرگز!

 

صفر می شوی

از یک تا صد شمردنم

بالا بیاورد حوصله ام

سطل سطل عاطفه ام

برود گل بچیند که دیگر برنگردد

 

دست هایم از روی چشم هایم بردار، من

 

ارس در چشم هایم

در باران گم می شوی


البرزی خمار


می کنم میخ های زمین را

بالا می روم از چشم هایم باز

از چشم هایم بسته

پشت اولین کاج

فوتت می کنم

زمین را فوت می کنم

میخی نه، کوهی نه، البرزی نه

گم می شوی در قعر آسمان

بازی تمام...


                                        نعیمه علی نقی زاده بهبهانی

نعیمه علی نقی زاده بهبهانی در جمعه ۲۵ مرداد۱۳۹۲ و ساعت ۱۸:۵۱ بعد از ظهر |

 آرام بگیر !

انگار    هنوز هم پنجره ی رو به هیچ

بوی عبور می دهد

هنوز هم

دست به دستش 

می توان آسمان را بغل کرد

مثل آنهایی که بی خیال همه چیزند

مثل فریفتگان

مثل امید من 

که حالا بوی گناه می دهد

 می دانم هیچکس به من نمی رسد

وقتی برای تو

از خودم می گریزم

می دانم هیچکس نمی شنود

وقتی برای تو حرف شنیدم 

حرف هايي که من بودند :                                                

(( هنوز دیوانه ای

هنوز بچه ای

مثل بچگی ات

مثل امروز

تا ریلی ... که همچنان می رود ))

دادا !

دو ستت دارم

قد الوند

قد اعلامیه هایی که منتشر کرد

قد آب هایی که به صورتت پاشیدم

و بچگی هایی که برایت کردم

دادا !

دوستت دارم

مگر مي توان متولد شد

بي روياي ابديت ؟!



الوند نام رودخانه ای در قصرشیرین است

به مادربزرگم دادا می گفتم

شهرام زارعی
شهـــرام زارعــــی در دوشنبه ۲۱ مرداد۱۳۹۲ و ساعت ۲۱:۳۸ بعد از ظهر |

 خاکی بودم

که هرجایی شدم

 با بادی

 که در تو مرا رقصاند..


تو

به سقط دیوار که فکر می کنی

به هوش باش..

 بوی عفونت مرگ را به مشام پیچک رسانده ای!


و عشق

 زشت ترینِ شوخی های خداست

برای بازگشت به دوزخ

                    از راه بهشت...!


فرو نشسته خدا

از شمال تا جنوب

دیگر هیچ زوزه ای شنیده نمی شود

بیچاره بادبادکها..

بی چاره...

          من!!!

راضیه ممبنی

راضیه ممبنی در دوشنبه ۲۱ مرداد۱۳۹۲ و ساعت ۱۲:۲۵ بعد از ظهر |

*نقاشی*


بوم،

آسمانی که از قلبم آبی تر نیست

و تو من را

به شکل توهّم می کشی...

در ابعاد باد !

بر سرم چادری می اندازی

از جنس شب!

و دیواری بلند می کشی

دور تا دور

               حضور

                         نارس

                                   من...!

و بودنم را

پشت دیواری -چنین مخوف-

جا می گذاری...

نقّاشی ات زیباست... شاید!

امّا...

مرا شبیه خودم بکش

به وسعت یک پرواز...




*این منم...*


این منم؛

زنی با رنج هایی پنهان شده

در پشت لبخندهایم

با دست هایی که -چندان هم-

ظریف و زنانه نیست...


این منم؛

زنی با انبوهی از شعرهای نانوشته

و حرف های نگفته

در حسرت راه های نرفته

و روزهای طی نشده...


این منم؛

زنی که قلم

به دستان م بیش تر می آید

تا انگشتر...

و... کوه م

کوهی که درد را زاییده

اما باز

تکیه کردن به شانه هایت  را

دوست دارم!




*خورشید می زایم...*


هر بامداد از دامنم خونابه می ریزد...

شرق پر از اندوه و رسوایم؛

اما خیالی نیست... -من- خورشید می زایم!



درود همیشگی بزرگواران!

طاعات تان قبول درگاه حضرت دوست

این بار به تلافی چند وقتی که سعادت حضور در بین شما خوبان را نداشتم... با سه سروده خدمت تان رسیدم.
امیدوارم از نقدهای سازنده تان بهره مندم سازید.
سبز باشید و مانا!


الهه تاجیکزاده آریایی

الهه تاجیکزاده آریایی در جمعه ۱۱ مرداد۱۳۹۲ و ساعت ۲:۲۰ قبل از ظهر |

درست از وقتی که گوش هایت 

برای شنیدن حرف هایم سنگین شد

شاعر شدم

می خواستم حرفم را

به گوش کاغذها برسانم

تا دردهایی

که ماه هاست آبستن آنها هستم

وقت به دنیا آمدن 

پدرشان را بشناسند

پوپک ریاضی
پوپک ریاضی در دوشنبه ۷ مرداد۱۳۹۲ و ساعت ۲۳:۴۹ بعد از ظهر |

 د يـــــروز،

 بــــه  خــا نـه ی  بـخـت  عـروسـك  مـی بـرد ی

                            د ر هـلـهـلـه ی  زنـا ن   كـوچ نـشـيـن .

ديـگـر كـسـی

    گـل  و پـوچ

                            بــــا زی  نــكـــرد .

بــا نــو،

 ا شــكـهـا يـت  كــا ل  بــودند  و

                        د سـتـهـا ی  د لـت  كـوتــا ه .

امــــــروز،

 بــا  پـــا هـا يـی  كــوتـــا ه

     و

   د سـتــهــا يـــی  ا ز پـــا  د را زتـــــر .

 فـــــــرد ا ....


عصمت موسوی
عصمت موسوی در دوشنبه ۷ مرداد۱۳۹۲ و ساعت ۱۸:۶ بعد از ظهر |


کز کردن درخت

در چوب بری

وضعیت چشمانم

در خداحافظی ی تو بود

وقتی مریم زایی ی کلمات تو

مرا به جهان نمی داد

شفاخانه های زمین

باطل سحر چشم هایم را؛ طفره می رفتند

وقتی با گوشه ی این شعر

ابرها راخشک می کردم

وقتی پیغمبری مشغله بود

من از وسط گنداب ها؛ انجیر می دادم

تا غم گین ترین وقت جهان متولد شود

با فرصت سوخته ی دست های تو

و دو فنجان چای داغ فراموش شده...

زندگی , میان این فواصل ملول

حال انجیرهای گندابی ی من است

برای گنجشک های این حوالی

و هیچ کس نمی داند!

فصلی گریخته از مریخ؛ اکنون

بی اجازه ی تو

در اندام من, پرسه می زند....


وسعت الله کاظمیان دهکردی

وسعت اله کاظمیان دهکردی در شنبه ۵ مرداد۱۳۹۲ و ساعت ۱۶:۴۴ بعد از ظهر |


همیشه از نوازش شروع می شود..

انتشار طاعون زدگی اعتمادها

در گذرگاه انگاره هایی متفاوت

برای مردی که هرگز نفس نکشید

یا زنی ،

که جنوب تنش

هیچ حسی را امن گر گرفتن نیافت

این گونه است آغاز انهدام..

 در رستاخیز گامهایی که در گلو ناکام می مانند

  تا گلویی دیگر فرصت گام برداشتن کند

و تو

تمام لته را هم که بنوشی

صبح فردا

 تابستان از تپه های تنت بالا می رود

و در آن سوی معامله

 رویشی جان می گیرد

که پیش از اینش نبود

و پس از آنش

   نخواهد ماند


همیشه از نوازش شروع می شود.....!



پ.ن : لته : بر اساس یکی از افسانه های یونان قدیم رودی در دوزخ به نام رود فراموشی که ارواح از آب آن می نوشند و گذشته ی خود را فراموش می کنند.

راضیه ممبنی
راضیه ممبنی در شنبه ۲۹ تیر۱۳۹۲ و ساعت ۱۰:۴۶ قبل از ظهر |


پایان گیاهی ی مرا می شنوی!
در نفس عطسه و گریه و قد کشیدن صدایی
که بوی رطوبت می داد...
من از گیاهی ی دست هام با تو حرف زدم
وقتی توشاعر شدی
وقتی تو با واژه های کوچکم ور می رفتی
چقدر دلم می خواست
تورا به بوسم
سهم من هرگز مثل الوچه های سرخ
پهن شدن در افتاب نبود!
سهم من در اتاق تو می رویید
وقتی موج های رادیوموسیقی ی سواحیلی می اورد
با یک مشت عطر وانیل تازه
که گیج مان می کرد...! امشب ؛
مشبک انگشت هات را به تکان بچه گنجشکی؛
لبه ی پنجره ات,
به لرزد روی تخت نارنجی ات,
متولدم کن پایان گیاهی ی مرا می شنوی!
یک روسری برای گریستن من کنار بگذار......

وسعت اله کاظمیان دهکردی
وسعت اله کاظمیان دهکردی در یکشنبه ۲۳ تیر۱۳۹۲ و ساعت ۰:۴ قبل از ظهر |


کمی مشروب در چای برایم بریز

میز صبحانه       صندلی ندارد

و ما باید صبح را ایستاده بنوشیم

مربای نارنج

یک فنجان خالی

و بعد تمام صبح را

دور بزنیم         روی پیچ

تقاطع بعدی

خورشید زن نمای ضعیفی است

پرده را پایین بیایم و

فوت کنی         به شمع

مرا به اتاق ببر

در تاریکی اشیاء

زنان مرده محسوب می شوند

پرده را کوتاه کنید

خورشید را       پایین بیایم و

ماه یی شوم      روی لبانت

فصل لب های تو گرم بود

تابستان و

...

لطفن

چای برای سه نفر.

"سحر احمدی شعار"

سحر احمدی شعار در پنجشنبه ۱۳ تیر۱۳۹۲ و ساعت ۱۲:۲۳ بعد از ظهر |



با ترانکی ترد


رنگ بال سنجاقکی
          وسط افتاب واب
                     می رسیم با مرغان
                             به منازل بهاری
تا از حکومت علف و مگس
         باران و جوی های مدام
          به سرتاسری ی برفی غریب به لغزیم
و بال هایمان رابگذاریم جاهای مرتفع
       تا پرواز یادمان نرود
                   که تقدیر مرغان خانگی
                          نبوده ایم هیچ وقت...


وسعت اله کاظمیان دهکردی
وسعت اله کاظمیان دهکردی در سه شنبه ۱۴ خرداد۱۳۹۲ و ساعت ۱۸:۱۱ بعد از ظهر |


شعر های سردم را


        پهن می کنم, در افتاب
کلمات رسیده ام
نوک پرندگان عصر می روند
این جا, زندگی مثل تخمه شکستن
بیهوده است
و مثل قاعدگی ی اسب ها,غریب...
سهم من از بادهای اسفندی
چیزی نیست, جز درختان علیل
         در زیارتگاهی پرت
    که اطراق ادم ها و پرندگان تنها ست
با من وقت های بی رمق
مثل بازار ماهی فروشان
          جلد می گذرد
 مثل قوطی کبریتی خیس در بیابان
چیزی نیستم
سهم من از این جا
عقب نشینی ی مغازه ایست
    که باید خراب شود
سهم من معطلی در گریه ای ست که

   تمامی ندارد...

وسعت اله کاظمیان دهکردی

وسعت اله کاظمیان دهکردی در جمعه ۳ خرداد۱۳۹۲ و ساعت ۱:۵۰ قبل از ظهر |


نرگسان شهلا

در دشتی وحشی، هویت را با نفس رج می زدند

که تیغ گلچین قبیله

بی رحمانه، به تطاول، آمد

تا اشک حسرت این دغداران بنفشه

در حجمی از زنبوران بی احساس غریزه

پنهان بماند تا ابد

          

پنهان می ماند؟


پژمان روشن طبری (شبگرد)


برچسب‌ها: عروسان قبیله, شبگرد, شهلا, غریزه
پژمان روشن طبری (شبگرد) در جمعه ۲۷ اردیبهشت۱۳۹۲ و ساعت ۱۳:۱۱ بعد از ظهر |


چشم ها؛


چارحبه ذغال سرخ اند اکنون


تا گونه ها؛ گیر می کنند,بر هم


ابرها و غازهای مهاجر


از روی ما عبور می کنند...


ماحالا


دور از هم


به ماه اردیبهشت


خیره شده ایم...


وسعت اله کاظمیان دهکردی
وسعت اله کاظمیان دهکردی در چهارشنبه ۱۸ اردیبهشت۱۳۹۲ و ساعت ۰:۴۴ قبل از ظهر |